‘’Ben böyleyim diye üzülme anne hayatı akışına bırak!!’

Bu büyük sözlerin sahibi kendisi ufak ama yüreği kocaman bir danışanıma ait. Daha önce de belirttiğim gibi benim her biri bir diğerinden değerli çok önemli öğretmenlerim oldu fakat beni deneyim olarak en üst noktaya her zaman çocuk öğretmenlerim taşıdı. 8 yaşında serabral palsi (CP) hastalığı olan bir danışanımdı.

Onu çok seven kocaman bir ailesi var. Bunu daha ilk görüşmemizden anlamıştım. Bana bir aile çizmesini istediğimde kocaman bir aile çizmiş ve kendisini en ortaya, en güvenli yere yerleştirmişti. Minicik elleri ile hastalığına rağmen Okumaya devam et